تبليغاتX
نگاه شکسته
سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته ست؟ / تو بکُش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری" _ سایه"
 مائده های زمینی...
  ۱۰ همسخنی من با آندره ژید :

 

۱) نمی توانم خویشتن را خسته کنم. هر شوری برای من نوعی فرسودگی عشق بوده است- آن هم فرسودگی ای لذت بخش. 

 

۲) آنچه را که ما آرزو می کنیم آنقدر که عشق هست تملّک نیست.

 

۳) برای من "خواندنِ" اینکه شن ساحلها نرم است کافی نیست. می خواهم پای برهنه ام این نرمی را حس کند.

 

۴) هر موجودی در خور عریان بودن و هر هیجانی در خور سرشار شدن است. 

 

۵) باید عمل کرد بی آنکه "حکمی" در خوب و بد اعمال کرد.  باید دوست داشت و اضطرابی به خود راه نداد که خوب است یا بد.

 

۶) همان دم که مخلوقی نظر ما را به خویشتن "منحصر" کند ما را از خدا بر می گرداند.

 

۷) هر جا که نمی توانی تمجید کنی تکذیب کن!

 

۸) هرگز در این جهان چیزی ندیده ام که حتی اندکی زیبا باشد مگر آنکه در دم آرزو کرده ام تا همه ی مهر من آنرا در بر گیرد!

 

۹) از هر لحظه ای تازگی شباهت ناپذیر آنرا بگیر و خوشی هایت را "آماده مکن".- یا بدان که به جای شادیهای آماده شادیِ "دیگر"ی تو را به شگفتی خواهد انداخت.

 

۱۰) ناتانائیل! آخر کِی همه ی کتابها را خواهیم سوزاند؟! 

|+| نوشته شده توسط مسعود راعی در سه شنبه 1386/12/14  |
 دو شعر از: گراناز موسوی (1352)
      ۱

وقتی کمی دورتر

تمامی جهان این است

                             که حوا به آدم سیب می دهد

همین نزدیکی

هنوز تمامی گناه این است

که در آغوش تو آرام بگیرم

وبگویم چه خسته ام

از شنیدن جنگل که تبر

                                         تبر

                                                  می میرد.

                                                                                            پا برهنه تا صبح

                                                                                          (چاپ ۱۳۷۹- ص۷۵)

          ۲

دستت را به من بده

فرشتگان از ما رو گرفته اند و دعا می کنند

                                                       مجسمه ی نمک شویم

آسمان باشد و بالشی رو به ماه

و پرچین بوسه های تو

                                که گام بلند نفرین از آن نمی گذرد

انگار نه انگار که تیله ی خاکی

گه گاه زیر پایمان چرخ می زند.

                                                                                            همان مجموعه- ص۷۴

 

                                                                                          

                                                                                       

 

|+| نوشته شده توسط مسعود راعی در سه شنبه 1386/12/07  |
 سه شعر از: گروس عبدالملکیان (1359)
 ۱

باد

روسری ات را برداشت

باد

روسری ات را با خود برد

باور نداشتم

آن شب

خدا هم می خواست

موهای تو را ببیند.

                                                                                          پرنده پنهان

                                                                                     (چاپ۱۳۸۱- ص۷۵)

         ۲

هر نُتی که از عشق سخن بگوید

زیباست.

حالا

سمفونی پنجم بتهوون باشد

یا زنگ تلفنی که در انتظار صدای توست.

                                                                                            همان مجموعه- ص۹۰

          ۳

فرصتی نمانده است

بیا همدیگر را بغل کنیم

فردا یا من تو را می کشم

یا تو چاقو را در آب خواهی شست

همین چند سطر

دنیا به همین چند سطر رسیده است

به اینکه انسان

کوچک بماند بهتر است

به دنیا نیاید بهتر است

اصلا  این فیلم را به عقب برگردان

آن قدر که پالتوی پوست پشت ویترین

پلنگی شود

که می دود در دشتهای دور

آن قدر که عصاها

پیاده به جنگل برگردند

وپرندگان

دوباره بر زمین

             زمین...

نه!

به عقب تر برگرد

بگذار خدا

دوباره دستهایش را بشوید

در آینه بنگرد

شاید تصمیم دیگری گرفت

                                                                                             رنگ های رفته ی دنیا

                                                                                                (چاپ ۱۳۸۵- ص۹)

|+| نوشته شده توسط مسعود راعی در دوشنبه 1386/12/06  |
 دو غزل نو از: زنده یاد نجمه زارع (1361-84)
     ۱ 

فضای خانه که از خنده های ما گرم است

                                چه عاشقانه نفس می کشم! هوا گرم است

دوباره "دیده امت" زل بزن به چشمانی

                                  که از حرارت "من دیده ام تو را" گرم است

بگو دو مرتبه اینرا که: "دوستت دارم"

                                   دلم هنوز به این جمله ی شما گرم است

بیا نگاه کنیم عشق را...نترس! خدا...

                                     هزار مشغله دارد - سر خدا  گرم است

من و تو اهل بهشتیم اگرچه می گویند

                                       جهنم از هیجانات ما دو تا گرم است!

به من نگاه کنی شعر تازه می گویم

                                        که در نگاه تو  بازار شعرها گرم است

                                                                                                    عشق قابیل است

                                                                                                    (چاپ ۱۳۸۵- ص۵۳)

        ۲ 

آوخ! هنوز زخمیم و رنج می برم

                                     دنیا هر آنچه داشت بلا ریخت بر سرم

مردم چه می کنند که لبخند می زنند

                                       غم را نمی شود  که به رویم نیاورم

قانون روزگار چگونه ست کین چنین

                                          درگیر جنگ  تن به تنی نا برابرم

تو آنقدر شبیه به سنگی که مدتی ست

                                       از فکر دیدن تو ترک می خورد سرم

وامانده ام که تا به کجا می توان گریخت

                                        از این همیشه ها  که ندارند باورم

حال مرا  نپرس که  هنجار ها مرا

                                        مجبور می کنند بگویم که "بهترم"

                                                                                                   همان مجموعه-ص ۶۳

|+| نوشته شده توسط مسعود راعی در دوشنبه 1386/12/06  |
 یک شعر از: علی محمد مودب (1355)
تو رو

که آفرید

خندید

بعد بم نیگا کرد

و با صدای غمگینش گفت:

باباش می شی یا عاشقش!؟

گفتم: باس ببینم!

دیدمت عاشقت شدم

اما کاش بابات می شدم

تا با یه سیلی بت می فهموندم

عاشقا عروسکای تو نیستن!

آدما عروسکای تو نیستن!

                                                                    عاشقانه های پسر نوح

                                                                      (چاپ۱۳۸۲- ص ۱۳۲) 

|+| نوشته شده توسط مسعود راعی در دوشنبه 1386/12/06  |
 
 
بالا